beste lezers,
voor school moet ik een levensvisieboek schrijven. De komende drie jaar hou ik een boekje bij over hoe ik tegen het leven aan kijk. Vandaag ga ik er aan beginnen. Dus begin ik bij hoofdstuk 1.
(het boekje bepaalt waar je hoofdstukken over gaan en wat er in moet staan. opdracht 4 van hfst. 1: wat betekenen anderen voor je)

hoofdstuk 1 Ik ben ik.

Op school heb ik vrienden. Niet overdreven veel vrienden maar goede vrienden. Ze zijn er als ik ze nodig heb en dat is fijn. Zonder vrienden kan ik niet. Ik heb het geprobeert maar zonder vrienden ben je eenzaam en alleen. Toen ik geen vrienden had kwam ik er achter hoe belangrijk ze zijn. Zonder vrienden propte ik al mijn verdriet in mezelf en dan voel je druk. Elke keer als er iets gebeurt zie je hoe een mens in elkaar zit, hoe egoistisch ze kunnen zijn, hoe erg ze bezig zijn met zichzelf, en als er dan toch iemand opmerkt dat je er bent dan is dat een hele opluchting. Mensen zijn eigenlijk maar raar. Ze zijn zo erg met hun zelf bezig dat ze nooit kijken naar hoe andere voor het leven staan en vooral pubers hebben dat. Ze denken niet na als ze iets zeggen of kiezen. Ze kiezen altijd heel egoistisch voor hen zelf. De mensen zonder vrienden zullen dat zien, maar als je ze wel hebt dan minder. Je ziet wel mensen om je heen maar gaat er altijd vanuit dat het goed met ze gaat. En als je het ze vraagt zullen ze ook altijd ”goed hoor” antwooden. Maar je zult nooit weten hoe alleen ze eigenlijk zijn. En als je dan eindelijk vrienden krijgt dan…ja …dan doen je het zelf ook. Als je denkt dat je het goed doet is het nooit goed genoeg, het kan altijd beter maar eigenlijk kan het ook weer niet. Je kan namelijk niet met iedereen bevriend zijn. Maar toch..als je alleen bent dan merk je heel gouw op dat mensen altijd voor zichzelf kiezen terwijl ze het helemaal niet zo bedoelen. Nu heb ik gelukkig goede vrienden maar ik merk ook dat er mensen zijn in de klas die wel alleen zijn. En sommige mensen hebben dat helemaal niet door eigenlijk zijn dat wel de meeste maar wat kan je eraan doen? Sommige mensen vinden andere maar raar of niet aardig, iritant, stinken of er onverzorgt uit zien. Juist deze mensen zijn alleen, ze worden gepest of lopen maar met de rest mee omdat ze anders alleen zijn. En als hij/zij even weg is zeggen ze dat hij/zij iritant is omdat hij/zij telkens achter hen aan loopt. Misschien is het wel vervelend voor hen maar ik begrijp de ”meeloper” ook wel, wat andere dan weer niet snappen. Vrienden hebben is belangrijk, voor iedereen.

dankje wel voor het lezen
tot ziens